مرا میبینی هر دم زیادت میکنی دردم

گاهی دو پیشامد که همزمان با هم حادث می شود تا آخر عمر آدم را شرطی خودش نگه میدارد
فی المثل همین نیم وجبی آقا ذبیح بنکدار، همساده مان. پارسالی با اتول زعفران و شاهدونه میبردم مشهد که ازان سر برای حجله نبات بخرم. روی حساب همسایگی آقا ذبیح عیال و همین طفل معصوم را هم براه کرد که با من بیایند زیارت. وسط راه زبان بسته تنگش گرفته بود و سر جایش بند نمیشد. سه چهار ساعت هر چه والده اش میپرسید زبان باز نمیکرد. آخرش هم هم خودش را طهارت لازم کرد هم اتول مرا. از آن به بعد تا همین حالیه که بزرگتر هم شده هر نوبه مرا ببیند اجابت مزاجش میگیرد.
یا همین برات برادر زاده اوس حبیب تُف کار. رسم داشت با نومزادش هر فقره از میدان مشیرالسلطنه رد میشدند فی المجلس هم را ببوسند. حالا که بهم زدند با من هم که باشد نرسیده به مشیرالسلطنه دهانش را غنچه میکند. الان من هم مِن حیث نیفتادن در دام معصیت است که تا میبینمش راهم را کج میکنم.
یا خود من بچه تر که بودم نوبه ی خوردن چای قاشقش را بر نمیداشتم. حالا هم هر مرتبه چای که میخورم بی جهت چشم درد میگیرم.
حالا حکایت من و تو هم همین است خان بانو جان. نوبه ی اولی که دیدمت دلم لرزید. حالیه هم هر فقره یادت می افتم می لرزد